Áttu 480 gr. af flækju - helst mislita? Sendið þið heim? - Jóna Björg Sætran

Gleðilegt haust!
Já, haustið er farið að gægjast til okkar með dökkum skýjabólstrum og smá golu á hraðferð.  Einstaka hvítir hnoðrar munu hafa sést langt norður í landi en ekki er vitað hve hratt þeim muni fjölga á næstunni.
         Í sveitinni fer heldur betur að færast fjör í leikinn og margir vafalítið farnir að hugsa með tilhlökkun til réttanna, já - réttanna sem núorðið eru taldar með söluvörum fyrir útlendinga! Hver veit nema að nútíma markaðssetning geti gert þær enn vinsælli til að draga að fjölda fólks í einkaþotum og á hraðskreiðum jeppum, myndi það ekki hjálpa smá upp á gjaldeyrisforða landsmanna? Nei annars, - við seljum ekki allt frá okkur, sumt má halda sér eins og það er til að við hreinlega höldum einhverjum séreinkennum landsins handa okkur, einhverjum hluta af menningararfinum.
         Nú nýverið byrjuðu skólar landsins á ný eftir sumarleyfin. Vafalítið hafa tilfinningar nemenda verið all blendnar við upphaf skólaársins. Sumir hafa verið fullir af tilhlökkun að hitta skólafélagana, fá fréttir og segja fréttir. Segja frá spennandi viðburðum frá liðnu sumri. Skipuleggja frístundir og skrá sig með vinunum á námskeið í alls kyns dægradvöl. Að öllum líkindum hefur verið annar hópur ungmenna, sem ekki ber eins mikið á, sem fann fyrir ört vaxandi kvíðahnút í maganum síðustu vikurnar fyrir upphaf skólans. Það getur verið erfiðara en nokkur orð fá lýst að byrja - eða að byrja aftur í skólanum. Ástæðurnar geta verið svo ótal margar. Hver sem þú ert lesandi góður þá er ekki ólíklegt að þú getir ímyndað þér nokkrar ástæður, svo sem einelti, námsörðugleika, fátækt, félagsfælni, fjölskylduerfiðleika og svo ótal margt fleira. Kröfurnar og samkeppnin sem er svo ríkjandi hrjá ekki aðeins hina fullorðnu heldur ekki síður unga fólkið og svo börnin, allt niður í leikskólana. Við þurfum því að vera öll vakandi fyrir velferð og hamingju barna okkar og barnabarna á skólagöngunni löngu svo að stolta brosið sem birtist við að fá fyrstu skólatöskuna og pennaveskið og við það að vera orðin skólastelpa og skólastrákur, þetta einstaka stolta og yndislega bros, hverfi ekki of fljótt heldur endist í einni eða annarri mynd eins lengi og mögulegt er.

         Hvað getum við gert til að varðveita brosið? Hvernig má vernda en um leið styrkja, leiðbeina en um leið að gæta þess að ráðskast ekki með? Hlusta og leyfa þeim sem talar að finna sínar eigin lausnir, þær lausnir sem hæfa best viðkomandi hverju sinni? Gefum við okkur nægilegan tíma? Megum við vera að því sem skiptir máli?

         Hvernig væri að gefa sér smá tíma til að spá í hvað sé um að vera, hvers vegna og hvað sé hægt að gera. Allt tekur tíma. Allir virðast á stöðugum þeytingi. Það er enginn tími til neins.
         Hvenær gafst þú þér síðast tíma til að setjast niður í rólegheitum, út af fyrir þig og leyfðir þér að láta hugann reika um lífið og tilveruna, hugsaðir um það sem skiptir þig mestu máli í dag? Yfirleitt látum við slíkt sitja helst til lengi á hakanum. Við erum svo upptekin við að lifa lífinu frá degi til dags að við gleymum að njóta lífsins. Þetta hefur ekki bara áhrif á okkur heldur hefur þetta áhrif á allt og alla sem við erum í samskiptum við. Allt er orka. Allt hefur áhrif. Hugsanir þínar og líðan þín hefur áhrif á svo miklu fleiri einstaklinga en bara þig. Þú þarft að vanda val þitt á hugsunum, orðum þínum og verkum, ekki bara sjálfs þín vegna heldur ekki síður vegna þeirra sem allt þetta getur haft áhrif á.

         Þá erum við loksins komin að skýringunni á heiti pistilsins, þetta með flækjurnar. Hvenær settist þú síðast niður með garnflækju eða snærisflækju til að leysa og vinda í hnykil eða hönk - án þess að skera á? Áttu flækju inni í skáp sem þú átt eftir að leysa? Áttu engar garnflækjur? Fáðu hana þá bara senda í pósti, það er lítið mál að bjarga því! J (blomstradu@blomstradu.net) Það er nefnilega alveg ótrúlega öflugt að leysa flækjurnar í lífi sínu með því að sitja með garnflækju og þráast við að skera á spottann, halda áfram að greiða úr flókanum - finna smugur hér og þar, koma hnyklinum í gegn og halda áfram að vinda. Á meðan þú gerir þetta hugsar þú um þitt eigið líf. Hvaða flækjur eru enn að þvælast fyrir þér? Flækjur sem væri nú magnað að geta lagt alveg til hliðar í fullri sátt. Flækjur sem væru þá ekki lengur flækjur því það væri búið að leysa þær með einum eða öðrum hætti. Það er um að gera að eiga nokkra svona garnflóka því þegar búið er að greiða úr fyrstu flækjunni koma svo mörg mál upp í hugann sem væri nú gott að koma frá og ekki síður mál sem tengjast fólkinu þínu, börnum, barnabörnum, skólanum, skólagjöldum, fatnaði fyrir skólann, heimavinnunni, félögunum o.sv.fr.
        
         Byrjum endilega á okkar eigin flækjum. Greiðum úr þeim eftir því sem við getum, því fyrst þá erum við í stakk búin til að vera raunverulega til staðar fyrir hina. Leyfum hinum að finna sínar eigin lausnir, greiða úr sínum eigin flækjum. Við gerum best með því að vera til staðar, gefa okkur tíma til að vera með virka nærveru, virka hlustun, leyfa þeim hinum að finna að þau skipti okkur í raun og veru heilmiklu máli. Leggjum óþarfa verkefni til hliðar, gefum okkur tíma til að lifa lífinu lifandi og njóta samfylgdar við fólkið sem skiptir okkur máli.

Blómstraðu nú sem aldrei fyrr! Njóttu þess að vera þú!

Bestu kveðjur
8. september 2010

Jóna Björg Sætran M.Ed., markþjálfi
http://www.blomstradu.net/