2010 - Hvað gerist nú? - Jóna Björg Sætran

Gleðilegt nýtt ár! hefur hljómað víða síðustu vikuna og þess vil ég líka óska þér, ágæti lesandi.

                Í dag, 7. janúar, eru líklega flestir búnir með afgangana af hátíðamatnum og eru jafnvel fegnir að fá nú aftur einfaldari mat og jafnvel dálítið hollari. Hamborgarahryggirnir, rjúpurnar, gæsirnar, endurnar - já og hangikjötið, allt er þetta fínn hátíðamatur en væri það ekki nema fyrir það að við njótum hans helst á  ákveðnum dögum ársins.  Já, og allt meðlætið; ísinn, fromage-ið, möndlugrauturinn og allar smákökurnar.  Í gær var svo verið að ljúka við að senda síðustu flugeldana út í loftið, ótrúlegt magn af skrautkúlum og sólum sem við sendum til himins á hverjum ári.  Já, allt þetta höfum við nú kvatt í bili en eftir sitja amk. nokkur auka grömm á ýmsum stöðum landans og hugsanlega hafa einstaka greiðslukortareikningar bólgnað dálítið út og valda mögulega einhverjum heilabrotum á næstunni.
                Já, nýtt ár er byrjað. Sjaldan hefur okkar fámennu þjóð verið þjappað jafn mikið saman í byrjun árs eins og nú þegar stór hluti landsmanna beið með öndina í hálsinum eftir ákveðinni ákvörðun frá ákveðnum manni. Sitt sýnist hverjum um niðurstöðuna og það sama hefði vafalítið verið uppi á teningnum þó niðurstaðan hefði orðið önnur. Við verðum seint sammála um þetta mál málanna og finnum til vanmáttar gegn því sem var og verður. Hvernig sem sú þróun á eftir að verða á næstu mánuðum þá held ég að við eigum eftir að koma sjálfum okkur dálítið á óvart. Við Íslendingar erum harðgerð þjóð, lífsskilyrði og baráttuvilji forfeðra okkar hafa erfst og eflst í gegnum mannsaldra. Það er ótrúlega stutt síðan að moldargólfin fengu að víkja fyrir výnildúknum og síðan korkinum og parketinu. Já, og einföldu glerin með frostrósunum breyttust í tvöfalt gleri með móðu á milli glerja.  Við sem erum á „besta aldri" vorum mörg okkar í sveit á sumrin og lærðum að ryfja og saxa föng, moka flórinn, rýja og jafnvel marka, sækja kýrnar í þokunni og leita að nógu háum þúfum úti í haga til að geta klifrað upp á Rauð eða Blesa.  Álfar og huldukonur voru kannski á bak við steinana í þokunni og snæuglan vældi ámátlega í fjarska.  Snati eða Tryggur voru þá helstu haldreipin til að halda geðheilsu og komast heim, heilu og höldnu. Fornöld segja barnabörnin sem halda að tölvur og gemsar hafi alltaf verið hluti af venjulegu lífi, en það er stutt í þessi ár.
                Allt okkar líf - og líf forfeðra okkar - hefur hert okkur sem þjóð á svo margvíslegan hátt. Lífsbaráttan á Íslandi í gegnum nokkra mannsaldra hefur gert það að verkum að við stöndum sterkari  saman en ella þegar á því þarf að halda. Við höfum líka lært að samtakamátturinn sigrar flest, sama hvort það er til góðs eða til annars sem er ekki jafn æskilegt.  Ég held að samtakamáttur okkar hér á norðurhveli jarðar sé jafnvel sterkari en víða annars staðar. Við látum ekki bugast þó móti blási og ekki er víst að þeir háu herrar sem reyna að fá okkur til að falla á kné, geri sér grein fyrir því þreki og djörfung sem býr okkur í brjósti. Á hinn bóginn getur þessi mikli kraftur sem býr innra með okkur líka orðið til þess að við þrjóskumst við, berjum okkur á brjóst og ætlum okkur að sigra heiminn hvað sem raular og tautar, ein og óstudd. Slík hugsun gengur ekki í nútímasamfélagi, amk ekki við þær aðstæður sem hafa skapast í dag.  
                Samtakamáttinn má virkja, ekki aðeins til að vinna stóra sigra í baráttumálum heillar þjóðar heldur ekki síður til að bæta eigið líf, líf einstaklinganna. Við getum verið samstillt um að auka bjartsýni, sjálfstraust, hamingju og gleði, sem eru jú megin forsendur þess að okkur líði vel og að við höfum tækifæri til að blómstra, njóta þess að vera við sjálf.  Það gerir engum gott að ala á hatri og reiði, við þurfum að nýta orkuna okkar til uppbyggingar og framkvæmda. Hvað svo sem ráðamenn þjóðar vorrar skipuleggja á stóra sviðinu, þá getum við ótrauð skrifað handritin að leikritunum sem við ætlum að sýna á litlu sviðunum. Já, nú er ég enn og aftur að tala um að við setjum okkur markmið, markmið fyrir það hvernig við  viljum að þetta nýbyrjaða ár þróist hjá okkur. Hvaða árangri viltu ná? Hvernig viltu að heilsan þróist? Hvernig viltu að persónuleg samskipti þín við aðra verði? Langar þig að breyta einhverju í lífi þínu? Langar þig til að læra eitthvað nýtt? Ertu með alltof mikinn tíma sem þú ert í vandræðum með að fá til að líða - eða er aldrei tími til neins? Hvaða mál eru alltaf ofarlega og jafnvel efst í huga þér? Af hverju hefur þú áhyggjur? Eru áhyggjurnar raunhæfar? Þjóna þær einhverjum tilgangi? Langar þig í ný tækifæri? Þyrstir þig í breytingar á einhverjum sviðum? Vita vinir þínir að þeir skipta þig máli? Hvað með þá sem standa þér næst? Vita aðrir um óskir þínar? Hefur þú sagt þínum nánustu frá því sem þú þráir mest eða heldur þú því fyrir þig? Er fólkið í kringum þig sérhæft í hugsanalestri - eða væri ráð að þú tjáðir þig meira við þá sem skipta þig mestu máli?

                Já, núna er ágætt að staldra við og fara í smá vinnu undir yfirskriftinni „Hvers konar minningar vil ég eiga 31. des. 2010 frá árinu 2010?!"  Gefðu þér góðan tíma - þetta er vandasamt verk, það er aldrei að vita nema að mál þróist á þann veg sem þú lýsir.

Gangi þér vel!
Bestu kveðjur
Jóna Björg Sætran, M.Ed. og markþjálfi
Námstækni ehf.
http://www.blomstradu.net/
jona@namstaekni.is