Blásum á skýjabólstrana - sjáum betur til sólar! - Jóna Björg Sætran

Eftir Jónu Björg Sætran

            Nú er grasið heldur betur farið að grænka eða grána eftir því hvar við erum á landinu, páskaliljur og túlípanar blómstra og vespur og býflugur eru allt í einu á sveimi.
Sumarið er loksins gengið í garð - en þó með slydduéljum af og til.
            Ætli því sé ekki svipað farið með marga mannssálina. Brúnin léttist því það er vor og sumar í lofti ...... en svo hrekkur hugurinn allt í einu í raunveruleikagírinn og þá getur verið erfitt að brosa. Þetta á ekki að vera neitt svartsýnistal - þetta er bara íslenskur raunveruleiki sem alltof margir virðast vilja „sópa undir teppið" - þá verður nefnilega allt svo „snyrtilegt". Ef það er ekki talað um það - þá er það ekki til ... er það nokkuð? Við skulum frekar pússa gleraugun, sjá hlutina eins og þeir eru og reyna svo eftir fremsta megni að bæta úr þeim. Samtakamátturinn er ótrúlega sterkur.

            Um daginn var ég að impra á því hér í pistlaskrifunum að það væri nú ýmislegt hægt að gera til að auka sjálfsstyrk og djörfung samferðamanna sinna.  Datt þér eitthvað snjallt í hug? Öll búum við yfir einhverri þekkingu og reynslu sem við getum deilt með öðrum. Þetta getur verið á svo ótal mörgum sviðum og slíkt þarf ekki að kosta mikið fé. Þú getur gefið öðrum smávegis af tíma þínum og lagt þig fram um að vera jákvæður og hvetjandi samferðamaður - gefið öðrum gæðasamverustundir.  Gæðastundir í góðra vina hóp geta reynst ómetanlegar til að styrkja og byggja upp, til að hlúa að burðarsúlunum sem voru hugsanlega farnar að skrölta lítillega í grunninum.  Hvernig gætir þú deilt slíkum gæðastundum með öðrum? Hverju getur þú miðlað öðrum sem gæti hleypt dálitum sólargeislum inn í tilveruna hjá þeim? Hvað getur þú gert til að blása dálítið á skýin sem hafa allt í einu hrannast upp og byrgt sýn á alla sólargeislana sem reyna að brjótast í gegn. Þó að þú sjáir til sólar í gegnum skýjamökkinn þá er ekki víst að útsýnið sé jafn gott hjá næsta manni. Hver veit nema þú getir blásið skýjabólstrunum til hliðar um stund þannig að samferðafólkið þitt eigi auðveldara með að hugsa skýrt og sjá fleiri en eina leið að settu marki, eða hreinlega geti greint markið.

            Hvað getur þú gert? Hvað ertu til í að gera? Hvað getur þú lagt af mörkum án þess að þú þurfir að leggja út í meiriháttar kostnað? Hverju langar þig að miðla sem getur komið öðrum að gagni til uppbyggingar og hugmyndaauðgi. Nú er rétti tíminn til að byggja upp og með samhentu átaki getum við orðið óstöðvandi! J

            Persónulega ákvað ég að drífa í málunum og bjó til ókeypis viðburð sem ég vonast til að geti orðið til sjálfseflingar, fyrir „konurnar í hverfinu og vinkonur þeirra".    Ókeypis táknar hér tvennt. Þátttakendur borga ekki neinn aðgangseyri - ég (eða þú) fæ þá heldur ekkert greitt fyrir vinnuframlagið. Eða .... er það rétt? Ef þú gefur öðrum smá af þínum tíma í þessum tilgangi þá tel ég næsta víst að þú fáir andvirði vinnuframlagsins  margfalt tilbaka í einu eða öðru formi.   Hér er aðalatriðið að ákveða að gera eitthvað jákvætt og uppbyggilegt sem gæti orðið öðrum hvatning. Þegar sú ákvörðun hefur verið tekin er ekki ólíklegt að hlutirnir fari að raðast saman án allra ímynduðu hnökranna og vegatálmananna sem hugmyndaflugið þitt sýndi þér óspart á meðan þú varst að velta fyrir þér hvort og hvers vegna þú ættir að „eyða" tíma þínum í aðra. Má ég aðeins leiðrétta þig hér, þú værir nefnilega ekki að „eyða" tímanum heldur værir þú að „verja tímanum vel" og vaxtatekjurnar gætu orðið frábærar í einhverju því formi sem þig dreymir ekki um í dag, t.d. vellíðan, ánægju, jafnvel meiri von og brosi einhvers sem þarf svo sannarlega á því að halda að rifja upp kynnin við þessar tilfinninga. Slíkar launatekjur er erfitt að mæla á hefðbundinn hátt en gætu reynst ómetanlegar, ekki aðeins fyrir aðra - heldur líka fyrir þig.                     

            Lífið er undarsamlegt og við eigum að njóta þess til hins ýtrasta. Því þurfum við að vera sterk þegar á reynir, sterk fyrir okkur sjálf og sterk fyrir aðra sem hafa þurft að þola meira en við hin. Við eigum að njóta þess að finna hvað það er sem við metum virkilega að raunverulegum verðleikum, hvað það er sem stendur eftir þegar annað hverfur. Það er sjaldnast að finna bundið slitlag .... hvað þá malbik, allan hringinn á þjóvegi lífsins. Stundum er vegurinn óheflaður, hann er jafnvel holóttur á köflum, einhverjar brýr bresta kannski - og þá er að taka sundtökin, komast að bakkanum hinu megin, taka í höndina sem er til í að hjálpa þér upp á bakkann ......... og svo er að hrista af sér vatndropana, brosa og halda áfram á vit ævintýranna. En hvað ferðalag lífs okkar væri nú litlaust og einslitt ef við gengjum gönguna til enda á rennisléttum vegi og í glampandi sólskini. Fengjum við þá ekki fyrir rest ofbirtu í augun? Erum við ekki ríkari í hug og hjarta að hafa reynsluna að baki, reynslu sem hægt er að byggja á til að sigrast á raunhæfum verkefnum, byggja nýja framtíðardrauma og geta unnið að því að láta þá rætast.

Blásum saman á skýjabólstrana, sjáum saman til sólar - líka hér á Íslandi.

Kær kveðja

Jóna Björg Sætran, menntunarfræðingur og markþjálfi
www.blomstradu.net