Lífið er fallegasta ævintýrið - Fréttir

Klara Egilson er nýr pistlahöfundur hjá Atvinnumálum kvenna og munu pistlar eftir hana birtast á vef okkar með reglubundnum hætti á komandi mánuðum. Umfjöllunarefni hennar eru af ýmsum toga og lætur hún flest málefni sig varða. Klara hefur margþætta reynslu af því að skrifa á miðla af ýmsu tagi, en hún starfar sem blaðamaður og er ritstjórnarfulltrúi á vefmiðlinum bleikt.is

Einnig hefur Klara starfað fyrir fjölmörg tímarit og ljósvakamiðla, en hún hefur verið viðloðandi fagið frá blautu barnsbeini, þó ekki sleitulaust og segir mikið vatn hafa runnið til sjávar í málefnum fjölmiðla frá því að hún mundaði pennann fyrst, aðeins barn að aldri.

Okkur langaði til að vita aðeins meira um konuna sem heldur á pennanum og lögðum því nokkrar spurningar fyrir Klöru, sem er fertug að að aldri. Hún hefur komið víða við í fjölmiðlageiranum þó henni líði best við lyklaborðið að eigin sögn og segist hún kunna best við sig í heimi orða. Hún er tveggja barna móðir og á synina Ingólf Mána 18 ára og Guðmund Galdur, sem er 3 ára og er búsett í Reykjavík.

Hvenær byrjaðir þú að skrifa, Klara?

Í raun hef ég skrifað frá því að ég lærði að halda á penna og ferillinn í dag er orðinn ansi langur, þó ekki óslitinn. Ég skrifaði fyrstu smásögurnar mínar 5 ára að aldri og einhverjar þeirra birtust í Barnatíma Ríkissjónvarpsins, sem þá var sýndur undir stjórn Bryndísar Schram. Mér þótti mikið varið í birtinguna en ég myndskreytti dýrðina sjálf og bar fyrsta útgefna sagan mín nafnið: „Kartaflan sem fann alltaf vitlausa lykt“ og fjallaði um kartöflu sem var að kafna úr fýlu, því hún þoldi ekki tannbursta. Skemmst er að segja frá því að kartaflan rambaði að lokum á lausnina, þegar hún greip tannburstann á loft og útrýmdi þannig þessari skelfilegu fýlu.

Þá fylgdi Gúrika í kjölfarið í formi „sketsa“ í Stundinni Okkar, en leikkona var fengin í verkið og voru sketsarnir, sem ég samdi sjálf, sýndir í nokkur skipti í Sjónvarpinu. Gúrika var þrifaóð maríubjalla sem gladdist alveg ósegjanlega þegar gólfið var tandurhreint og söng hún þrifnaðarsönginn við hvert tækifæri. Því miður eru þessar upptökur glataðar, en minningarnar eru ljóslifandi og mér þykir vænt um þetta fallega tækifæri sem mér var gefið sem barn og reyndist upphafið á ævistarfi mínu.

Vissulega má þó segja að fyrstu ritsmíðar mínar, sem komu fyrir augu almennings hafi verið komið á framfæri gegnum „klíku“, þar sem móðir mín starfaði hjá Sjónvarpinu á þessum árum, en það sem færri skilja þegar sú aðferðafræði ber á góma er sú staðreynd að hversu mögnuð sambönd sem viðkomandi hefur innan ákveðinna starfsgreina, eru tækifærin aðeins upphafið og að endanlegur árangur er í höndum þess einstaklings sem fær umrætt tækifæri í hendur. Fylgi ákveðni og frumkvæði, dugnaður og vinnusemi í kjölfar tækifæra, hvernig sem þau eru tilkomin, verður framhaldið eftir því.

Þannig tússaði ég og teiknaði, söng og þvaðraði, páraði sögurnar á blað og útskýrði með miklum tilþrifum þegar fyrir lá að ég fékk „útgáfu“ á mínum fyrstu verkum og þannig hefur allur starfsferill minn við fjölmiðla verið síðan; ég hef lagt mig alla fram í verkefni mín og aldrei gefist upp, þó ég hafi tekið mér löng starfshlé inn á milli.

Ég hef enga hugmynd um hvers vegna Gúrika og Kartaflan urðu til svona snemma á ævi minni, en ég tók mér „útgáfuhlé“ eftir að hafa skapað þessa skemmtilegu karaktera og birtist ekki aftur opinberlega fyrr en skömmu eftir tvítugt, þegar ég hóf störf sem blaðamaður á ritstjórn Helgarpóstsins sáluga, blaut á bak við eyrun og óðfús að læra.

Þú hefur komið víða við í heimi fjölmiðla á ferli þínum, hvað ber helst að nefna?

Ég hef alltaf haft þörf fyrir að koma orðum á blað. Ég veit ekki hvers vegna; fólki er svo margt misjafnt til lista lagt. Sumir eru góðir í stærðfræði, aðrir hafa auga fyrir litum. Einhverjir eru einstaklega næmir á líðan annarra. Ég hafði einfaldlega þörf fyrir að setja atburði í orð og sá eiginleiki fylgir mér ennþá. Ég tók fyrstu viðtölin fyrir tímaritið MANNLÍF; stormaði ókynnt inn á ritstjórn 23 ára gömul og settist niður hjá ritstjóra og seldi honum einfaldlega hugmynd að umfjöllun. Ég hafði ekkert í höndum, ekkert stúdentspróf, enga framhaldsmenntun og litla þekkingu á fjölmiðlum aðra en þann bakgrunn sem ég hafði sem dóttir fjölmiðlakonu. Það var þó ekki sú staðreynd sem kom mér áfram, heldur einlægur áhugi á faginu og einbeittur vilji til góðra verka.

Sennilega var það eldmóðurinn, áhuginn og svo viljinn til að læra sem sannfærði ritstjórann um að gefa mér tækifæri, en ég skrifaði fyrstu greinina á tveimur dögum og fékk forsíðuviðtal í næsta tölublaði. Eldri sonur minn var tæplega tveggja ára þegar ég skrifaði þessa fyrstu grein og sjálf var ég einstæð, ung móðir með grunnmenntun og enga peninga á milli handanna. En ég hafði áhugann og það skilaði mér árangri. Mér fannst erfitt að byrja, ég átti erfitt með að ná tökum á tækni blaðamanna, gerði mér litla grein fyrir því hvað taldist til aðalatriða og hvað mátti missa sín í textanum, ég kunni ekki vélritun og ég skrifaði fyrsta viðtalið með tveimur fingrum á eldgamalt lyklaborð, en ég gafst ekki upp. Ég upplifði blaðamennskuna sem köllun og sú tilfinning reyndist rétt, því ég hef starfað við blaðamennsku í einhverri mynd allar götur síðan, þó í misjöfnu starfshlutfalli.

Ég lærði fingrasetningu, keypti mér diktafón, lærði að setja fram skilyrðislausa kröfu um útborguð laun fyrir unnin störf og fékk fljótlega vinnu sem fastráðinn blaðamaður á ritstjórn Helgarpóstsins sáluga, þar sem ég starfaði um nokkurra mánaða skeið og svona rúllaði boltinn áfram. Ég fór yfir á Rás Tvö og sá um dagskrárgerð þar í eitt ár og í framhaldinu leiddi eitt af öðru. Ég hef unnið við lausamennsku og verið fastráðin á víxl, tekið þá einlægu ákvörðun að leggja pennann frá mér og sækja um jarðbundnari vinnu oftar en ég kæri mig um að muna og bagsað við að setja saman handrit að bók, velt þáttagerð fyrir mér og snúið aftur, allt upp á nýtt.

Stærsta viðurkenning sem ég hef hlotið á ferli mínum var innganga í Blaðamannafélag Íslands, en þá viðurkenningu þótti mér vænna um en allt annað, þar sem ég hafði ekki menntun til að sýna fram á getu mína og réttindi. En ég hafði hæfileikann og sannarlega hafði ég byggt upp starfsferil sem sýndi fram á það sama. Svona er ég nú einföld í hugsun, en fagleg viðurkenning á mínum störfum skipti mig meira máli á þeim tíma en gull, grænir skógar og opinber viðurkenning af öðru tagi.

Hver eru áhugamálin?

Í stuttu máli snúast öll áhugamál mín um orð og uppruna þeirra. Ég er bókelsk og kunni snemma vel við mig innan um gamlar skruddur; uppruni orða og samsetning þeirra heilla mig, þróun mála og uppruni stafrófsins finnst mér gríðarlega áhugaverður. Mér finnst hljómur orða og val þeirra, framsetning og merking á mismunandi tungum áhugaverður, því samskipti geta tekið á sig svo ólíkar myndir eftir því hvar fólk ber niður á jarðarkringlunni. Það að grúska í málsögu getur gefið afar áhugaverða mynd af áherslum og markmiðum samskipta.

Samt tala ég ekki mörg tungumál. En svona er ég nú skrýtin. Ég er forfallinn kjólafíkill en hef ekkert vit á tísku. Ég elska tungumál en tala þó einungis fáein. Ég er hugfangin af ferðalögum en á í raun aldrei fjármagn fyrir flugmiða. Þetta gerir lífið skemmtilegt að mínu mati, því ég er enn að læra og enn að stefna að markmiðum sem ég hef ekki náð. Draumur minn er að verða fjörgömul kona sem enn getur skrifað á lyklaborð, sögur og ævintýri handa komandi kynslóðum. Eitt mitt stærsta áhugamál er sjálft lífið; sem er fallegasta ævintýri sem ég hef lesið um ævina og er ég þó rétt hálfnuð með bókina þá.

Hvað hefur þú fram að færa við lesendur Atvinnumála kvenna ?

Ég er, sem áður hefur komið fram, sjálfmenntuð. Það er von mín að pistlar mínir geti orðið öðrum konum að gagni, þeim konum sem einhverra hluta vegna, komast ekki í nám en hafa hugmyndir og hæfileika sem þeim sömu langar að hrinda í framkvæmd, en hika við sökum þess að skýr krafa um framhaldsmenntun er oftar en ekki gerð við ráðningu í störf og auðvitað er engin leið að ganga inn í ákveðnar starfsgreinar nema hafa lokið umtalsverðu námi.

Til eru þó starfsgreinar sem byggja á sérhæfðri þekkingu en krefjast hæfileika umfram menntunar. Þar er ég að vísa til ákveðinna viðskiptagreina og svo skapandi starfa. Stundum kostar starfið sjálft ekkert annað en hugrekki og dugnað. Ég get því einungis vonað að pistlarnir verði hæfileikaríkum og hugrökkum konum hvatning til góðra verka. Fyrir skömmu tók ég sjálf viðtal við unga konu sem reif sig upp úr verkamannavinnu og lét langþráðan draum rætast; hún fór vestanhafs og lærði grunntök í handiðn á nokkrum mánuðum. Hún sneri aftur til Íslands, opnaði eigið verkstæði og heldur úti glæsilegum rekstri í dag sem hún byggir alfarið á eigin hæfileikum.

Ég spurði konuna hvort ekki hefði verið erfitt að leggja út í svo mikla áhættu með fjögur börn á framfæri, en hún er eini forsjáraðili og fyrirvinna barna sinna og hún svaraði mér einfaldlega með þeim orðum að stundum væri besta fordæmið fólgið í því að láta eigin drauma rætast.

Þessi orð greyptust inn í huga minn, því þarna fannst mér kjarni málsins vera kominn í einni setningu.

Ég hef því bara eitt fram að færa við lesendur Atvinnumála kvenna og það eru orðn:

Áfram stelpur!