Ég er mín eigin móðir - Fréttir

Orðin þessi fæddust fyrir einhverjum árum. Upphafið var draumur sem sótti á mig eina nóttina; fagurbleikt teppi yfir nýfæddu  barni sem lá friðsælt í vöggu og svaf. Ég var einsömul í herberginu, undrandi og annars hugar.

„Hver á þetta barn?“ spurði ég konuna forviða, þá sömu og gekk inn um hurðina og var íklædd hjúkrunarklæðum. Konan brosti og svaraði mér um hæl: „Þetta er hún dóttir þín, Klara.“

Ég hlæ enn þegar ég minnist eigin viðbragða í draumnum, hnussinu sem kom djúpt úr barkakýlinu og röddu minni sem líktist drunum í öldruðum, geðstirðum eftirlaunaþega þegar ég svaraði konunni hofmóðug á svip og sagði stundarhátt: „Láttu ekki svona, ég á enga dóttur. Ég þekki börnin mín.“

Draumurinn sótti stíft á mig næstu daga og svo fór að ég lagði ráðninguna í hendur læknis, sem var kominn á eftirlaun og tók stundum símann þegar ég sló á þráðinn. Hann er látinn núna, en var slyngur draumamaður og gat lesið í fjölbreytilegustu tákn.

„Þú ert þín eigin móðir,“ sagði gamli maðurinn í símtólið. „það er merking draumsins.“

Þögn í dálitla stund. Var ég mín eigin móðir? Við hvað átti maðurinn?

Merkingin var mér ekki ljós í fyrstu. Ég lagðist yfir ráðninguna, velti orðunum milli fingra mér og íhugaði út í bláinn. Ef ég væri mín eigin móðir, þá hlyti siðferði mitt og almenn lífstrú að beinast að sjálfri mér, sú hlýja sem ég hef beint að börnum mínum væri þá líka mér sjálfri ætluð. Hvatningarorðin sem ég læt falla í samskiptum við syni mína, heilræðin sem fæðast yfir stöku kaffibolla og er beint að ungum manni sem er á leið út í lífið, siðaumleitanirnar og stöku fuss.

Hvernig verður kona annars sín eigin móðir? 

Hugleiddi allt það góða sem aðrir hafa látið af hendi rakna í samskiptum, næringuna sem er fólgin í fallegum orðum og hrósinu sem yljar. Ég ætti að hlúa að sjálfri mér. Hvetja sjálfa mig til dáða rétt eins og aðrir hafa gert. Standa vörð um eigin líðan. Myndi ég ekki annars hvetja börnin mín?

Ég hlýt að vera ábyrg fyrir eigin hamingju. Spyrja sjálfa mig í hvert sinn sem ég stend á krossgötum í lífinu, hvaða stefnu ég myndi segja dóttur minni að taka, bæri ég hag hennar fyrir brjósti. Ef mín eigin dóttir ætti hlut að máli og væri ég  fær um að setja mig inn í tilfinningar hennar, er ég ekki í vafa um að ég myndi taka utan um hana þegar hún yrði hrygg, samgleðjast henni þegar hún tæki af skarið og léti óvenjulegan draum rætast.

Ég hef aldrei skilið frasann: „Elskaðu sjálfa þig“ en orðin „Ég er mín eigin móðir“ hljóma öllu eðlilegri fyrir mér. Það tók mig ákveðinn tíma að kryfja merkingu þeirra til mergjar, en þegar ég hafði á annað borð gert mér grein fyrir innihaldi þeirra – rann einnig upp fyrir mér að á mínu eigin valdi er að gæta að sjálfri mér, rétt eins og ég myndi gæta að eigin barni.

Stundum velti ég merkingu orðanna sem gamli maðurinn lét falla fyrir svo mörgum árum, þegar erfiðleikar rísa í lífi vinkvenna minna og vonleysið sækir að. Það er hægur vandi að glata trú á eigin getu í harðærinu, kreppunni sem grúfir yfir öllu. Ég velti orðunum milli fingra mér og viðbrögðum mínum við órétti sem mín eigin ímyndaða dóttir gæti orðið fyrir í samskiptum við jafningja sína.

Orðin hafa aukið vægi í skammdeginu og stundum langar mig að hrópa merkingu þeirra upphátt.

„Ég fæ aldrei vinnu við hæfi – þori ekki í nám aftur – mun aldrei ná takmarkinu – hef ekki hugrekki“

Þegar ég heyri konurnar í lífi mínu fara með fyrrgreinda frasa, koma orð gamla mannsins ítrekað í huga minn og ég hef spurt þær sömu hvort þeim dytti til hugar að fella slíka dóma um dætur sínar.

Hlúðu að sjálfri þér, kæra vinkona, ef þú skilur orð mín og merkingu þeirra; því þú ert þín eigin móðir.